Pielęgnacja rany po piercingu – jak uniknąć powikłań

To, oczywiście poza profesjonalnym wykonaniem zabiegu, klucz do sukcesu i sposób na uniknięcie powikłań. Bezpieczny piercing zaczyna się na długo przed samym momentem przekłucia.

Pierwszym i najważniejszym krokiem jest wybór sprawdzonego, certyfikowanego gabinetu czy studia piercingu. Wiele powikłań wynika z faktu, że zabiegi są przeprowadzane w warunkach domowych lub w miejscach pozbawionych odpowiedniej sterylizacji narzędzi.

Drugim fundamentem jest materiał, z którego wykonany jest pierwszy kolczyk. Na świeżą ranę należy zakładać wyłącznie biżuterię w pełni biokompatybilną. Najlepsza jest ta wykonana z tytanu (który nie wywołuje reakcji alergicznych i sprzyja szybkiej regeneracji) albo ze złota (pozbawionego domieszek niklu). Często sięga się też po chirurgiczną stal implantową.

Proces gojenia rany po przekłuciu rozpoczyna się błyskawicznie, ale potrzeba czasu na regenerację. Najpierw musi ustąpić opuchlizna, potem odbudowuje się naskórek – pełne wygojenie następuje po kilku tygodniach lub miesiącach (zależnie od miejsca na ciele, które poddane było zabiegowi). Najszybciej goją się dziurki w płatkach uszu, język i wargi oraz nos (do 8-12 tygodni), nieco dłużej (bo od 4 do nawet 12 miesięcy) chrząstka ucha, pępek i sutki. Aby ten proces się nie przedłużał i żeby maksymalnie zmniejszyć ryzyko powikłań po piercingu, trzeba zadbać o prawidłową pielęgnację takiej świeżej rany kłutej.

Przed każdym dotknięciem okolic rany należy bezwzględnie umyć ręce ciepłą wodą z mydłem antybakteryjnym i dokładnie osuszyć je jednorazowym ręcznikiem papierowym. Dotykanie rany brudnymi palcami to najczęstsza przyczyna infekcji bakteryjnych.

Zasychające na kolczyku przezroczyste lub bladożółte osocze oraz limfa to naturalny element procesu gojenia po piercingu. Nie wolno tego jednak zrywać na sucho, drapać ani dłubać w tym. Przekłucie należy obficie spryskać roztworem soli fizjologicznej lub przyłożyć do niego (na jakieś 2-3 minuty) nasączony nią gazik. Gdy strupki zmiękną, można je delikatnie usunąć przy użyciu jałowego kompresu z włókniny. Zdecydowanie odradza się stosowanie zwykłych patyczków higienicznych, ponieważ ich drobne włókna mogą wplątać się w ranę i podrażniać jej kanał.

Wilgoć to idealne środowisko do namnażania się bakterii chorobotwórczych, co może prowadzić do maceracji naskórka i infekcji. Dlatego po każdym przemyciu i odkażeniu ranę należy delikatnie osuszyć czystym ręcznikiem papierowym lub jałowym gazikiem.

Dbałość o piercing to nie tylko przemywanie rany, ale również codzienne nawyki i zwykłe zachowanie ostrożności w różnych sytuacjach.

• Zero rotacji – pod żadnym pozorem nie powinno się kręcić, przesuwać ani obracać kolczyka w świeżej ranie. Ruch ten brutalnie zrywa delikatne, nowo powstałe komórki naskórka odbudowujące kanał oraz może wprowadzić bakterie z powierzchni biżuterii bezpośrednio do wnętrza tkanki.
• Żadnych publicznych kąpielisk – od wykonania piercingu do całkowitego wygojenia rany obowiązuje bezwzględny zakaz kąpieli w basenach, jeziorach, jacuzzi. Nie wolno również długo przesiadywać w wannie. Istnieje ryzyko zakażenia rany (na przykład pałeczką ropy błękitnej lub bakteriami kałowymi).
• Higiena snu – w przypadku przekłuć uszu nie wolno spać bezpośrednio na gojącym się uchu. Stały ucisk zaburza dopływ krwi i może doprowadzić do wykrzywienia kąta przekłucia. Najlepiej sypiać na poduszce typu rogal, umieszczając ucho w otworze. Dodatkowo należy co kilka dni zmieniać poszewkę poduszki na czystą.
• Wymiana kolczyka – pierwszy sztyft często celowo jest dłuższy, aby zmieścił się na nim naturalny obrzęk pozabiegowy. Gdy opuchlizna mija po 2-4 tygodniach, dobrze udać się do piercera na wymianę pręta na krótszy. Zbyt długi sztyft łatwo zahaczyć, a stały nacisk na niego podczas codziennych czynności powoduje bolesne wykrzywianie kanału rany.
• Piercing w jamie ustnej – pielęgnacja wnętrza jamy ustnej wymaga w takiej sytuacji płukania jej bezalkoholowymi płynami antyseptycznymi, solą fizjologiczną lub chłodną wodą mineralną. Zabronione jest stosowanie płukanek z zawartością alkoholu, mocno mentolowych past do zębów oraz naparów ziołowych (z rumianku czy kory dębu), które mogą przesuszać śluzówkę.

Ignorowanie zasad higieny lub nieszczęśliwe wypadki mechaniczne (zahaczenie, wyrwanie kolczyka) mogą skutkować szeregiem komplikacji o różnym stopniu nasilenia. Warto nauczyć się odróżniać naturalne symptomy gojenia od objawów nieprawidłowych. Podczas gdy wydzielanie jasnego osocza jest normą, to pojawienie się gęstej, zielonkawej lub żółtej ropy, silnego, bolesnego pulsowania rany, podwyższonej temperatury ciała i rozlewającego się wokół przekłucia rumienia stanowi ewidentny sygnał infekcji bakteryjnej, który wymaga konsultacji ze specjalistą.

• Przerost tkankowy – charakterystyczna grudka tuż obok kanału przekłucia, będąca reakcją obronną organizmu na urazy mechaniczne, spanie na kolczyku lub niewłaściwy kąt kanału. Wymaga konsultacji z piercerem.
• Ropnie – zmiany powstające na skutek głębokich zakażeń bakteryjnych, szczególnie częste w przypadku przekłuwania pępka lub piersi.
• Powikłania okulistyczne – w tym między innymi zapalenie rogówki (poważna komplikacja, która może wystąpić jako bezpośrednie następstwo przekłuwania powiek).

Ozdabianie języka, warg czy policzków wiąże się ze szczególnym ryzykiem ze względu na stały kontakt twardego metalu z zębami i tkankami przyzębia.

• Cofanie się linii dziąseł – dotyczy aż około 1/3 osób posiadających kolczyki w obrębie jamy ustnej. Ciągłe ocieranie się metalowych sztyftów o dziąsła niszczy je bezpowrotnie, odsłania szyjki zębowe i drastycznie przyspiesza rozwój paradontozy, co ujawnia się zazwyczaj po 2-4 latach noszenia ozdoby.
• Uszkodzenia mechaniczne zębów – niemal u połowy pacjentów dochodzi do pęknięć, ukruszeń lub głębokich ubytków w strukturze szkliwa na skutek przypadkowego przygryzienia kolczyka podczas mówienia lub jedzenia.
• Inne dolegliwości – to na przykład nadmierne wydzielanie śliny, metaliczny posmak w ustach, chroniczny ból, obrzęki utrudniające połykanie i żucie, a nawet ryzyko powstawania zmian o charakterze leukoplakii (rogowacenie białe uważane za stan przednowotworowy).

W skrajnych przypadkach nieprofesjonalny piercing może doprowadzić do stanów bezpośrednio zagrażających życiu, wymagających natychmiastowej hospitalizacji.

• Zakażenia wirusami – wykonywanie zabiegów niesterylnym sprzętem stwarza ryzyko transmisji niebezpiecznych wirusów (jak zapalenie wątroby czy HIV).
• Duszność i zamknięcie dróg oddechowych – gwałtowny, narastający obrzęk języka po zabiegu lub przypadkowe połknięcie czy wdmuchnięcie części kolczyka do dróg oddechowych mogą odciąć dopływ powietrza.
• Ropowica jamy ustnej – ciężkie, obustronne ropno-martwicze zapalenie tkanek miękkich dna jamy ustnej, przestrzeni podżuchwowej i podbródkowej. Objawia się gorączką, niemożnością połykania i postępującym uciskiem na drogi oddechowe. Osoba z tym powikłaniem wymaga natychmiastowego leczenia szpitalnego, intubacji, chirurgicznego drenażu oraz intensywnej antybiotykoterapii.
• Infekcyjne zapalenie wsierdzia – bakterie (takie jak Streptococcus viridans czy Staphylococcus aureus) bytujące w jamie ustnej lub na skórze mogą poprzez uszkodzone naczynia krwionośne w ranie wniknąć do krwiobiegu, osadzić się na zastawkach serca i wywołać ich ciężkie uszkodzenie. W literaturze medycznej opisano dziesiątki takich powikłań bezpośrednio po piercingu języka czy wargi.

***

Decydując się na piercing, trzeba mieć pełną świadomość „zysków i zagrożeń”. Nie na wszystko ma się wpływ, ale rygorystyczne podejście do zasad higieny już po zabiegu, cierpliwe pielęgnowanie i ochrona rany oraz natychmiastowa reakcja na wszelkie niepokojące sygnały mogą uchronić przynajmniej przed częścią potencjalnych powikłań po piercingu.

Zobacz też:

• jak dbać o świeży tatuaż,
• pielęgnacja ran na twarzy po zabiegach kosmetycznych.

Źródła:

• https://pulsmedycyny.pl/medycyna/dermatologia/powiklania-po-tatuazu-piercingu-itp/
• https://www.czytelniamedyczna.pl/5769,powiklania-piercingu-w-obrebie-jamy-ustnej-przeglad-pismiennictwa.html