Najczęstsze błędy osób
z problemem nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu to dość często spotykana dolegliwość. Według różnych danych inkontynencja może dotykać nawet kilkadziesiąt procent kobiet i znaczącą liczbę mężczyzn. Mimo powszechności tego typu objawów borykające się z nimi osoby ciągle popełniają te same błędy, utrwalając lub pogłębiając problem i opóźniając skuteczne leczenie.

Podobne błędy powtarzają się u większości pacjentów – od dostrzeżenia przez nich
u siebie pierwszych objawów nietrzymania moczu aż po okres poprawy. Dobrze je znać, bo ich uniknięcie może niekiedy skrócić drogę do opanowania problemu
o miesiące, a czasem nawet o lata.

Najpierw udaje, że problem nie istnieje, potem próbuje drastycznie ograniczyć spożywanie płynów, aż wreszcie zaczyna chodzić do toalety „na zapas”.

Ignorowanie objawów nietrzymania moczu to najczęstszy błąd. Wiele osób traktuje pierwsze epizody inkontynencji jako coś „normalnego” – po porodzie, co przychodzi
z wiekiem, pojawia się po infekcji albo przy intensywnym wysiłku. Niektórzy prezentują też beztroskie podejście na zasadzie – „samo przejdzie”. Tymczasem niekontrolowany wyciek moczu nie jest zjawiskiem fizjologicznym, a inkontynencja rzadko „przechodzi sama”. To zawsze objaw wymagający konsultacji z lekarzem.

Jakie są konsekwencje takiego błędu? Problem inkontynencji może się utrwalać,
a mechanizmy odpowiedzialne za objawy mogą się nasilać, wreszcie pojawiają się wtórne powikłania, jak podrażnienie skóry w okolicy intymnej. To duża strata, bo pacjent zgłaszający się do lekarza po kilku miesiącach od pojawienia się objawów ma zwykle znacznie lepsze rokowanie niż ktoś, kto czekał z decyzją kilka lat.

Przeczytaj, jak rozpoznać nietrzymanie moczu.

Nietrzymanie moczu i pierwsza wizyta u lekarza.

Ograniczenie spożywania płynów to także jeden z typowych błędów. Logika osób
z inkontynencją wydaje się prosta – mniej picia to mniej moczu i mniejsze ryzyko wycieków. Niestety to tak nie działa. Zbyt mała ilość płynów dostarczana organizmowi powoduje zagęszczenie moczu, który w takiej postaci mocniej drażni pęcherz i nasila uczucie parcia. Dodatkowo może też zwiększać ryzyko infekcji dróg moczowych.

Efekt tego jest paradoksalny: częstsze wizyty w toalecie, silniejsze parcia naglące
i większe ryzyko epizodów nietrzymania moczu.

Pić czy nie pić – nawadnianie organizmu przy nietrzymaniu moczu.

Sikanie „na wszelki wypadek” jest zachowaniem bardzo charakterystycznym dla osób, które zaczynają obawiać się niekontrolowanego wycieku moczu. Chodzą do toalety przy każdej okazji, nawet wtedy, gdy nie czują potrzeby: przed wyjściem z domu, przed pójściem spać, przed podróżą, „bo może zaraz się zachce”...

Czym to skutkuje? Takie postępowanie uczy pęcherz pracy przy bardzo małej objętości. W efekcie pojawia się częstomocz i nadreaktywność. Pęcherz moczowy trzeba odpowiednio „trenować”. Jeśli opróżnia się go co godzinę, przestaje on tolerować większą objętość moczu.

Kiedy pacjent trafia wreszcie do specjalisty, rozpoczyna się kolejny etap – leczenie zachowawcze. Tutaj również, niestety, pojawiają się dość typowe błędy...

Niepoprawne wykonywanie zaleconych ćwiczeń mięśni dna miednicy to „standard”. Trening tych struktur stanowi podstawę leczenia wielu postaci nietrzymania moczu. Problem polega na tym, że ogromna część pacjentów wykonuje ćwiczenia nieprawidłowo. Najczęstsze błędy to: napinanie pośladków zamiast mięśni dna miednicy, wciąganie brzucha i wstrzymywanie oddechu, ćwiczenie tylko przez kilka dni zamiast codziennie, wykonywanie ćwiczeń podczas oddawania moczu. Ten ostatni błąd jest szczególnie niebezpieczny. Regularne zatrzymywanie strumienia moczu może zaburzać prawidłową pracę pęcherza i prowadzić do niepełnego opróżniania.

Rezultat jest oczywisty – niewłaściwy trening MDM nie tylko nie pomaga, ale
w niektórych sytuacjach może nawet szkodzić.

Niektórzy pacjenci próbują opróżniać pęcherz szybciej przez napinanie brzucha lub parcie. Takie silne i zwiększanie ciśnienia w jamie brzusznej to błąd.

W wyniku takiego działania niepotrzebnie zwiększa się ciśnienie w pęcherzu
i pogarsza działanie mechanizmu zamykania cewki moczowej. Wszystko to sprzyja zaburzeniom opróżniania pęcherza.

Niestosowanie się do zaleceń specjalisty jest powszechnym problemem i kosztownym błędem. Wielu pacjentów rezygnuje z terapii zaledwie po kilkunastu dniach, uznając, że „to nie działa”. Tymczasem... Jakiekolwiek efekty można zwykle dostrzec najwcześniej po 6, a nawet dopiero 12 tygodniach rzetelnego wypełniania zaleceń lekarza lub fizjoterapeuty. Bardziej konkretne wyniki osiąga się po miesiącach systematycznej pracy, bo mięśnie dna miednicy, podobnie jak inne mięśnie, potrzebują czasu na wzmocnienie.

To błąd, który czyni leczenie nietrzymania moczu nieskutecznym.

Czytaj także: dobre nawyki dla zdrowego pęcherza.

Niezdrowy tryb życia to błąd, a częściej nawet seria błędów, które potrafią sprawić, że nawet najlepsza terapia/fizjoterapia nie sprawdza się – nie daje takich rezultatów, jakie mogłaby dawać, gdyby pacjent pozbył się pewnych nawyków. Są to między innymi: nieodpowiednia dieta, która powoduje przewlekłe zaparcia i/lub nadwagę, co wpływa na zwiększenie ciśnienia w jamie brzusznej i obciąża dno miednicy, nadmiar kofeiny, która działa na pęcherz moczowy drażniąco, brak jakiejkolwiek aktywności fizycznej lub zbyt intensywne uprawianie niektórych sportów mogące nasilać objawy wysiłkowego nietrzymania moczu.

Takie podejście jest równoznaczne z osłabieniem lub niwelowaniem efektów terapii.

Zobacz: wpływ alkoholu i kofeiny na pęcherz moczowy.

Część pacjentów, gdy objawy nietrzymania moczu ustępują lub udaje się je zminimalizować, zarzuca dobre nawyki i powraca do dawnych przyzwyczajeń. To trzeci etap poważnych błędów.

Zarzucenie treningów MDM to duży błąd. Mięśnie dna miednicy – tak jak wszystkie inne mięśnie – słabną, jeśli przestaje się ćwiczyć. Dlatego po zakończeniu terapii zaleca się najczęściej tak zwane ćwiczenia podtrzymujące osiągnięty już rezultat (dosłownie kilka serii tygodniowo włączone w codzienną rutynę).

Zaniechanie tego jest utratą wypracowanych wyników – i to na własną prośbę.

Przeczytaj, dlaczego warto ćwiczyć mięśnie dna miednicy.

Porzucenie dobrych praktyk toaletowych zdarza się wielu pacjentom po zakończeniu terapii. Znowu popełniają oni te same błędy co przed podjęciem leczenia: zaczynają chodzić do WC „profilaktycznie”, napinają brzuch podczas mikcji...

To prosta droga do nawrotu niepożądanych objawów inkontynencji.

Dowiedz się więcej o nieprawidłowych nawykach toaletowych i ich skutkach.

***

Te wszystkie błędy kosztują pacjentów dotkniętych problemem nietrzymania moczu przede wszystkim CZAS, ale także KOMFORT życia i ZDROWIE (układu moczowego oraz skóry). Żyją z inkontynencją latami, choć mogliby w ciągu kilku miesięcy ograniczyć jej objawy. Wycofują się z życia towarzyskiego, zawodowego, intymnego, choć nie musieliby tego robić. I wreszcie pozwalają na rozwój swojej dolegliwości, nabawiając się przez to kolejnych.

Pacjenci, którzy wcześnie zgłaszają się do specjalisty, uczą się prawidłowej pracy mięśni dna miednicy i są w stanie na dobre zmienić swój styl życia, bardzo często uzyskują znaczną poprawę lub pełną kontrolę nad pęcherzem bez konieczności leczenia operacyjnego. Wbrew temu, co wiele osób myśli, nietrzymanie moczu nie musi być problemem „na zawsze”.