W przypadku zdiagnozowania zaawansowanego stadium nietrzymania moczu lekarz najczęściej decyduje o konieczności przyjmowania leków na receptę. Jednym z częstszych rodzajów inkontynencji jest nietrzymanie moczu z parcia naglącego, które pojawia się w wyniku nadmiernie aktywnego pęcherza (tzw. pęcherz nadreaktywny). W tej sytuacji stosuje się zwykle preparaty o działaniu antycholinergicznym, zawierające substancje czynne: oksybutyninę, fezoteradynę, mirabegron oraz trospium. Ich zadaniem jest zmniejszenie skurczów mięśnia wypieracza pęcherza, który odpowiada za parcie na mocz. Każdy z tych leków działa na układ moczowy w specyficzny sposób, pomagając ograniczyć częstotliwość i nagłość parcia.
- Oksybutynina – blokuje receptory muskarynowe w pęcherzu moczowym. Mechanizm działania polega na hamowaniu wpływu neuroprzekaźnika acetylocholiny, który odpowiada za stymulację mięśni gładkich pęcherza. Dzięki temu oksybutynina zmniejsza skurcze pęcherza i zwiększa jego pojemność, co pozwala pacjentowi na rzadsze oddawanie moczu i kontrolowanie parcia.
- Fezoteradyna – tak jak oksybutynina blokuje receptory muskarynowe, różni się jednak nieco farmakokinetyką. Jest prolekiem, co oznacza, że dopiero w organizmie aktywuje się do formy czynnej. To działanie wpływa na redukcję skurczów pęcherza, a jednocześnie pozwala na bardziej stabilny efekt terapeutyczny, zmniejszając częstość działań niepożądanych, takich jak suchość w ustach i zaparcia.
- Trospium – także działa poprzez blokowanie receptorów muskarynowych, jednak różni się od poprzednich substancji strukturą chemiczną, która pozwala na ograniczenie przechodzenia przez barierę krew – mózg. Dzięki temu jest to lepsza opcja dla pacjentów, u których pojawiają się antycholinergiczne działania niepożądane (np. zaburzenia funkcji poznawczych). Trospium zmniejsza napięcie pęcherza moczowego, poprawiając kontrolę nad jego skurczami i wydłużając czas między epizodami nagłego parcia.
- Mirabegron – działa na receptory β3 w mięśniu wypieracza pęcherza, rozluźniając go i umożliwiając większą elastyczność przy wypełnianiu się pęcherza moczem. Stanowi nowoczesną alternatywę dla antycholinergików, zwłaszcza w przypadku pacjentów, którzy borykają się z ich skutkami ubocznymi – suchością w ustach lub zaparciami. Mirabegron jest stosowany w leczeniu pęcherza nadreaktywnego, przy częstomoczu i nietrzymaniu moczu w wyniku parć naglących.
Niektóre tabletki na trzymanie moczu działają, regulując poziom hormonów w organizmie. U kobiet po menopauzie nietrzymanie moczu może wynikać z obniżonego poziomu estrogenów, co powoduje osłabienie mięśni dna miednicy i tkanki otaczającej cewkę moczową. Ćwiczenia mięśni dna miednicy w pewnym momencie stają się niewystarczające. W takich przypadkach lekarz może przepisać terapię estrogenową w postaci tabletek, kremów lub plastrów, która ma na celu wzmocnienie tkanek w obrębie cewki moczowej i pochwy. Estrogeny poprawiają elastyczność tkanek, co zmniejsza objawy nietrzymania moczu. Należy jednak pamiętać, że terapia hormonalna może nie być odpowiednia dla wszystkich pacjentek, zwłaszcza dla tych z historią raka hormonozależnego.
Przeczytaj o związku menopauzy z nietrzymaniem moczu.
