V: Mr Schulz, uw agenda is altijd tamelijk gevuld. Hoe ontspant u zich en komt u tot rust?
S. Schulz: Vast en zeker door te fietsen. Ik beoefende vroeger heel veel sport, vooral triatlon, maar ik kan dit helaas niet meer doen om professionele en persoonlijke redenen. Ik probeer wel fit te blijven en ‘s avonds fietsen is een perfecte manier om tot rust te komen.
V: Wat waren uw droomjobs als kind?
S. Schulz: Deze waren zoals gebruikelijk: ik wou brandweerman worden of autocoureur. Ik had altijd al de neiging om voor snelheid te gaan. Maar zoals u nu ziet, het bleef bij een droom. Ik denk dat ik de vereiste vaardigheid miste.
V: Het klinkt alsof u autorennen wel echt geprobeerd hebt. Wat gebeurde er?
S. Schulz: Ik ben nog steeds een enthousiaste ‘amateur’ autocoureur tot op vandaag maar met de nadruk op ‘amateur.’
Ik had ooit de gelegenheid om een testrit af te leggen met een echte professional op de Nürburgring. Daar merkte ik het verschil. Niettegenstaande de hevige regen duwde hij op de gaspedaal of hield hij zijn hoge snelheid van 250 km/uur aan. Zelfs in de gevaarlijke baanvakken reed hij tot het uiterste. Je hebt een zekere bereidheid tot sterven nodig – en die had ik niet..
V: Wat was uw favoriet vak op school?
S. Schulz: Om heel eerlijk te zijn, wiskunde was altijd saai, wat gedeeltelijk aan de leraars lag en ik was er ook niet zo goed in. Ik hield echt van geschiedenis en sociale studies. Ik kon ook niet zo goed opschieten met Latijn en Frans. In het kort, mijn ouders hadden het niet makkelijk tijdens mijn schooljaren.
V: Wat was uw eerste vakantiejob?
S. Schulz: Op 16, werkte ik in een groot Duits supermarktketen aan de kassa en ik vulde er ook de rekken aan. Het uurloon was acht Duitse mark. Op dat ogenblik was ik aan het sparen voor mijn rijbewijs. Dat was de eerste keer dat ik mij ervan bewust werd hoe belangrijk arbeidsomstandigheden en de werkatmosfeer voor werknemers zijn.


