To jest wyrób medyczny. Używaj go zgodnie z instrukcją używania lub etykietą.
Kropelkowanie pomikcyjne - HARTMANN Polska

Kropelkowanie pomikcyjne (PMD)

od HARTMANN Polska 26.02.2025

Inkontynencja pomikcyjna, znana również jako kropelkowanie pomikcyjne, jest dość powszechnym problemem, który – ze względu na budowę cewki moczowej – zdecydowanie częściej dotyczy mężczyzn niż kobiet. Wczesne rozpoznanie pomikcyjnego nietrzymania moczu i wdrożenie odpowiednich metod leczenia pozwala na minimalizowanie negatywnych skutków tej dolegliwości.

Według danych Międzynarodowego Towarzystwa Kontynencji (ICS), około 10% dorosłych kobiet na świecie doświadcza co najmniej jednego epizodu nietrzymania moczu tygodniowo, podczas gdy sporadyczne wycieki dotyczą 25-45% kobiet. U panów częstość występowania nietrzymania moczu waha się od 1% do 40%, przy czym u starszych mężczyzn wynosi 11-34%, a u młodszych 3-5%. W Polsce szacuje się, że problem ten występuje u około 2,5 miliona osób, jednak ze względu na zmiany demograficzne i rosnącą świadomość zdrowotną, liczba ta może być obecnie wyższa. Nie ma natomiast dokładnych statystyk dotyczących inkontynencji pomikcyjnej (post micturition dribbling).

Pomikcyjna inkontynencja – co to znaczy?

Inkontynencja pomikcyjna (inaczej kropelkowanie pomikcyjne) to problem zdrowotny polegający na mimowolnym wycieku niewielkich ilości moczu po zakończeniu mikcji, czyli po opróżnieniu pęcherza moczowego. Ze względu na różnice anatomiczne, zwłaszcza dłuższą cewkę moczową u mężczyzn, schorzenie to występuje głównie u nich. U kobiet cewka moczowa jest krótsza, co sprawia, że inkontynencja pomikcyjna zdarza się o wiele rzadziej.

Skąd się bierze kropelkowanie pomikcyjne?

Kropelkowanie pomikcyjnewynika z zalegania niewielkich ilości moczu w cewce moczowej już po zakończeniu mikcji. U mężczyzn długość cewki zdecydowanie sprzyja zatrzymywaniu resztek moczu. Główną przyczyną tego zjawiska jest osłabienie mięśni dna miednicy, które odpowiadają za prawidłowe opróżnianie cewki moczowej. Do czynników ryzyka osłabienia tych mięśni należą:

  • w przypadku panów – przebyte operacje prostaty,
  • częste zaparcia i związane z tym nadmierne parcie podczas wypróżnień,
  • przewlekły kaszel, jak przykładowo ten u palaczy,
  • nadwaga lub otyłość,
  • uszkodzenia neurologiczne,
  • dźwiganie ciężkich przedmiotów.

Warto zaznaczyć, że inkontynencja pomikcyjna nie jest tym samym, co naturalnie pojawiające się kilka kropli moczu (przedłużony wyciek) po zakończeniu mikcji.

Objawy i diagnostyka inkontynencji pomikcyjnej

Głównym objawem pomikcyjnego nietrzymania moczu jest mimowolne oddawanie jego niewielkiej ilości po zakończeniu mikcji. Symptom ten zauważany jest zazwyczaj dopiero po opuszczeniu toalety, ponieważ prowadzi do powstawania plam na bieliźnie i odzieży, co bywa źródłem dużego dyskomfortu. W diagnostyce pomikcyjnego kropelkowania kluczowe jest dokładne zebranie wywiadu medycznego oraz ocena funkcji układu moczowego. Lekarz może zlecić badania urodynamiczne w celu oceny pracy pęcherza i cewki moczowej oraz wykluczenia innych przyczyn nietrzymania moczu.

Leczenie i profilaktyka kropelkowania pomikcyjnego

Leczenie w tym przypadku skupia się przede wszystkim na wzmacnianiu mięśni dna miednicy oraz poprawie techniki opróżniania pęcherza.

  • Ćwiczenia mięśni dna miednicy – regularne wykonywanie tych ćwiczeń pomaga wzmocnić mięśnie odpowiedzialne za kontrolę mikcji. Trening polega na napinaniu i rozluźnianiu mięśni miednicy w określonych seriach. Można to robić w dowolnym miejscu i czasie. Nie potrzeba do tego żadnych specjalnych warunków.
  • Technika „dojenia” cewki moczowej (manually milking the urethra) – po zakończeniu oddawania moczu zaleca się delikatne uciskanie cewki moczowej od podstawy prącia w kierunku jego końca. Ta metoda pomaga usunąć zalegający w cewce mocz, co minimalizuje ryzyko jego późniejszego wycieku.
  • Zmiana pozycji podczas mikcji – oddawanie moczu w pozycji siedzącej sprzyja pełniejszemu opróżnieniu pęcherza i cewki moczowej. Pozycja ta pozwala na lepsze rozluźnienie mięśni dna miednicy, co ułatwia swobodny przepływ moczu.
  • Unikanie nadmiernego parcia – silne parcie podczas mikcji może prowadzić do nadmiernego napięcia mięśni dna miednicy, co w dłuższej perspektywie może przyczynić się do problemów z nietrzymaniem moczu. Zaleca się oddawanie moczu w sposób naturalny, bez wymuszania strumienia. Dodatkowo, istotnym czynnikiem jest stały rytm wypróżnień i unikanie przewlekłych zaparć, które mogą zwiększać ciśnienie w jamie brzusznej i źle wpływać na funkcjonowanie pęcherza.

W przypadkach, gdy powyższe metody nie przynoszą poprawy, konieczna jest konsultacja z lekarzem urologiem w celu rozważenia innych form terapii, takich jak elektrostymulacja mięśni dna miednicy czy farmakoterapia.

Źródła: